Motto:

Zapatrzony na las cały skryty w kopnym śniegu zapyta:

„Gdzież to zawędrowaliśmy? Gdzie jesteśmy? Nikt nie wie?

Może tylko On, który nas tu przywiódł, aby – właśnie nam? –

jeszcze raz pokazać… że jest. Że bez niego nic nie może się obyć?

Bez niego i naszego, w tym stworzeniu, udziału?”

Dyptyk zimowy

z Georgiem Philippem Telemannem

Epizod pierwszy

Chodź, pójdź za mną… Czytaj dalej →

Motto:

„W swej najistotniejszej głębi człowiek zawsze jest samotny;

czasami ta samotność jest najgłębszą radością,

wtedy kiedy dusza obcuje z Bogiem

i kiedy świat cały po prostu odpada,

ale kiedy przychodzą okresy,

że pragnie się łączności z kimś bliskim,

samotność ta staje się wielkim cierpieniem”.

Anna Iwaszkiewicz (1897-1979) Czytaj dalej →

Motto:

„Lubił dziwne opowieści, sarmackie, zmyślone”.

Lotnicho.

Opowieść o wędrowaniu, miłości i przyjaźni.

Marek Stokowski

Czytaj dalej →

Czytaj dalej →

Motto:

„Tak jak blask słońca wypełnia i przenika przez witraż,

nie uszkadzając go,

i przebija jego solidną formę z niedostrzegalną subtelnością,

 nie raniąc przy wchodzeniu ani nie niszcząc przy wychodzeniu,

tak samo słowo Boże, blask Ojca,

weszło do dziewiczej komnaty, a następnie wyszło z zamkniętego łona”.

            Bernard z Clairvaux (1090-1153) Czytaj dalej →

Motto:

Dawnom nie widział już ludzi,

Bom był zgnębiony i chory

Tęsknotą, która się budzi

Śród chmur jesiennej dżdżów pory.

Leopold Staff Dawnom nie widział już ludzi Czytaj dalej →

Zapisek zadedykowany Andrzejowi Alickiemu,

Koledze ze studiów polonistycznych na

Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Czytaj dalej →

Zaiste, jeszcze tak niedawno było lato, Słońce zachodziło o 21.15, a tu… masz: koniec września i o 19.00 jest już ciemno. Woda w Zatoce Puckiej jest już mocno wzburzona i niemal czarna, a co najdziwniejsze: tydzień temu zdarzyła się jeszcze piękna letnia burza, która nadeszła z… Północy, zza Półwyspu Helskiego. Zazwyczaj bowiem burze nadchodzą z Zachodu oraz z Południa. To wielka rzadkość, gdy burza nadchodzi ze Wschodu, ale burza z Północy? Czytaj dalej →

Zaiste, „Artur Hutnikiewicz? Kto to jest? – zapyta przeciętny czytelnik” – tymi dwoma pytaniami zaczyna swoją książkę pt. Mistrz – profesor Artur Hutnikiewicz (Wydawca: Towarzystwo Naukowe w Toruniu, Toruń 2023 r., wydanie I, s. 202) Jerzy Kłosiński. Któż bowiem, oprócz jeszcze żyjących polonistów pamięta o Profesora Arturze Hutnikiewiczu (1916-2005)? Tak to już bowiem jest, że dopóty żyjemy, działamy, piszemy, dopóki ktoś o nas pamięta. Nawet w Wikipedii o Profesorze jest tylko w sumie niewielka wzmianka jako o…historyku literatury i to bez zdjęcia.

(A swoją drogą mógłby ktoś zadbać o to, aby ta informacja w Wikipedii była pełniejsza, obszerniejsza, dokładniejsza itd.). Czytaj dalej →

Motto:

Noc się przybrała w czerń

To smutny lata zmierzch

Już kormorany odleciały stąd

Poszukać ciepłych stron

Powrócą wiosną na jeziora.

Goniąc kormorany.

Słowa: Andrzej Tylczyński;

 muzyka Andrzej Korzyński;

śpiewa Piotr Szczepanik

Zaiste, rok w rok 31 sierpnia powtarzana jest ta sama bzdura, że z końcem wakacji, kończy się również lato. A przecież we wrześniu lato trwa jeszcze w pełni, bo… Im bliżej ku jesieni, tym piękniejsza pogoda. A jakie cuda potrafią dziać się, nie tylko w przyrodzie w czasie „Polskiej Złotej Jesieni”, to i piękne lato, i jeszcze piękniejsza wiosna jej nie dostąpią. Wprawdzie czerwiec z kwitnącymi jaśminami i obłokami srebrzystymi bywa przecudny, ale osobiście wolę jesień. Czytaj dalej →